ApadanaIR.Com

در جمهوری اسلامی به جای «تبعید» از «مهاجرت» حرف می زنند. گمان نمی رود کسی تفاوت این دو را در اجبار و اختیار نداند. برای من به عنوان روزنامه نگار، تفاوت تبعیدی و مهاجر در این پرسش نمود می یابد: آیا حق دارم هر آنچه را اینجا می نویسم، آزادانه در آنجا بنویسم؟ این پرسش ساده را هر تبعیدی که به فعالیت سیاسی و  فرهنگی مشغول است می تواند درباره خویش مطرح کند و پاسخ منفی را بگیرد. پس چه چیز تغییر کرده که برخی تبعیدیان پیشین را به مهاجران در حال رفت و آمد و برخی دیگر را به خارج کشور می راند؟ مگر نه این است که نه تغییر شرایط در ایران بلکه تغییر این افراد و بازگشت آنها به اصل خود و دست کشیدن از آنچه ظاهرا هرگز به آن اعتقادی نداشته اند، امکان تبدیل تبعید به مهاجرت را فراهم آورده است؟ همه آنها آهسته می روند و آهسته می آیند تا گربه جمهوری اسلامی شاخشان نزند. آنهایی هم که نه در دولت احمدی نژاد، بلکه در دولت خاتمی (یعنی دولت خودشان!) به مهاجرت آمده اند، اهداف دیگری را دنبال می کنند. معمولا فعالان سیاسی و اجتماعی در زندگی خود دست کم یک ساعت صفر یا همان ساعت دوازده نیمه شب دارند که  در آن هر سحر و جادویی که چشم ها را مجذوب آنها کرده بود، ناپدید می شود و حقیقت آنها به نمایش در می آید.

ادامه مطلب …

دوشنبه نهم مرداد (۳۱ ژوییه) ساعت هفت و نیم صبح در محل کارم بودم که چند دقیقه سری به اینترنت زدم. هیچ خبر تازه ای نبود! درگیری اسراییل و حزب الله لبنان که این بار حزب الله به تحریک جمهوری اسلامی آغازگر آن بود، ادامه داشت و بمباران روستای قانا در لبنان توسط ارتش اسراییل که بیش از پنجاه غیر نظامی و شمار بسیاری کودک را به خاک و خون کشید در صدر اخبار روز رسانه های غربی بود. سالهاست که این درگیری و کشتار «خبر تازه» به شمار نمی رود. گویی همه به آن عادت کرده اند و هر بار صلح دور و دورتر می شود. صلحی که هرگز با درگیری و جنگ به دست نخواهد آمد و برای رسیدن به آن هیچ راهی جز مذاکره و توافق بر سر دو کشور و دو دولت وجود ندارد. صلحی که تنها با عقلانیت سیاستمداران و دولتمردان اسراییل و فلسطین و پشتیبانی صادقانه  جامعه بین المللی و کشورهای قدرتمند می تواند شکل گیرد. صلحی که حتی حماس را به وسوسه تفاهم و مذاکره انداخت. صلحی که یکی از موانع و مخالفان اصلی آن جمهوری اسلامی است. صلحی که نهایتا به همت مردم فلسطین و اسراییل می تواند تثبیت شود. مردمی که تنها با روی گرداندن از نیروهای سیاسی افراطی در سرزمین های خود می توانند خود را نجات داده و به زندگی مسالمت آمیز در کنار یکدیگر دست یابند. بغض ام را از رنج بی پایان مردمی که از هر سه طرف قربانی سیاست و ترفند می شوند، فرو می خورم. ایران هم طرف سوم جنگ است زیرا به گفته ولید جنبلاط، رهبر دروزی های لبنان، جمهوری اسلامی در خاک لبنان با آمریکا و اسراییل می جنگد.

ادامه مطلب …